«هوس عاشقانه»

گلی  خوشبو ز گلهای بهاری                    شبی در محفلی آمد کنارم

گرفتم در برش آن ماه زیبا                              بسان کودکی در آشیانم

بدو گفتم که عطری یا اثیری                      که در چنگم کنون هستی اسیرم

و یا چون آن ستاره بر سپهری                         که نور افشانده ای بر مه جبینم

بگفتا، ظاهرا صیدم تو همچو صیاد               که در دامت کنون خوار و ذلیلم

تو دل را دانه ای کردی در این دام                منم آن مرغ زیرک ، دانه چینم

تصور کرده ای، صیدم تو صیاد؟                  کنون افتاده ای در دام کینم

به خود گفتم برو ای دل حذر کن                 زه این مستانه حالی من حضیضم

 زخواب من برون رو تو سبکبار                 که من در راه عشق او عبیدم

منم حامد به درگاه    اهورا                   که مزدا  باشدم   نور طریقم

همو باشد  مرا منجی  آن  راه             که در راهش نه پیرم، بلکه شیرم

به او باشد دلم نرم و سرم گرم               به او بخشم دل و دین و زمینم

ز   دریای زلال عشق یزدان                    زدایم خاک  ره از     طور سینم

       اگر باری  کشم من در زمانه         چو اطلس من نیم ،موز آفرینم

      برای ذره ای عشق زمینی                     نبازم من دلم را من همینم